Μονόλεπτη σιγή για όλους εκείνους που έχυσαν αίμα προκειμένου να σώσουν την πονεμένη μας γη, στους στρατιώτες που πάλεψαν με νύχια και με δόντια, στους πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν με το έτσι θέλω και... στις μάνες των αγνοουμένων που σιγά σιγά φεύγουν από τη ζωή χωρίς να μάθουν νέα για το παιδί τους ή να το δουν ξανά... "Μάνα πάω να πολεμήσω... Καλή επιστροφή γιε μου..." αλλά... δεν ήρθε ποτέ. Το ίδιο και παιδιά, μητέρες, συγγενείς... Έτσι απλά χάθηκαν από προσώπου γης. Συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν από τον Βάρβαρο Αττίλα.
Δεν Ξεχνώ να διαχωρίζω τη λέξη φίλος και εχθρός, καλός και κακός, Τούρκος και Τουρκοκύπριος, άσπρο και μαύρο. Ποτέ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ. ΚΑΝΤΕ LIKE ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕ... ΣΗΜΕΡΑ ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ... ΑΥΡΙΟ
