Όπως αναφέρει η Freddo, οι γιατροί είναι συγκρατημένα αισιόδοξοι και ταυτόχρονο διαψεύδουν την αναφορά πως η Νανά έχει φθάσει τα 25 κιλά, επισημαίνοντας πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει! Την ίδια στιγμή, με αφορμή την Νανά η διευθύντρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών Μαρία Τσιάκα, γράφει ένα άρθρο – παρέμβαση για όλους όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με την Νανά Καραγιάννη.
“Πολλοί αναρωτιούνται «γιατί συνέβη αυτό, γιατί δεν προσπάθησε αρκετά, γιατί οι φίλοι της δεν την βοήθησαν, και ποιος φταίει;»… Πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα γύρω από την νόσο.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η διασωλήνωση και καταστολή της Νανάς μας ξυπνάει από το λήθαργο μας ως κοινωνία!
Μέσα από την εντατική, μας υποδεικνύει να κοιτάξουμε γύρω μας και να δούμε και άλλες Νανάδες που υποφέρουν από την ασθένεια. Αλήθεια πιστεύετε ότι είναι λίγα τα περιστατικά που νοσούν και νοσηλεύονται κεκλεισμένων των θυρών;
H απάντηση είναι γνώστη.
Μέσα σε δυο μέρες έχουν εμφανιστεί ασθενείς 13 ετών που χρίζουν άμεσης νοσηλείας στο κέντρο μας. Το πόσο γρήγορα η αργά ένας ασθενής φτάνει στο σημείο καμπής είναι θέμα πολλών παραγόντων και δεν είναι της παρούσης να το αναλύσω.
Το ενδιαφέρον είναι να αξιολογηθεί και να επεξηγηθεί επιστημονικά η αντίδραση των συνανθρώπων μας απέναντι σε αυτό το δραματικό αλλά αναμενόμενο συμβάν. Το πρώτο λοιπόν που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ότι τα σχόλια και οι αντιδράσεις του κοινού, είναι ακριβώς ίδιες με εκείνες της οικογενείας που το μέλος της νοσεί από ανορεξία.
Δηλαδή ο θυμός, η απογοήτευση, η αίσθηση ότι ασθενής ψεύδεται συνεχώς για την κατάσταση του, η προστασία, η ανησυχία και η αγωνία είναι οι πιο συχνές συναισθηματικές αντιδράσεις των γονιών, συντρόφων και αδελφών. Έτσι, λοιπόν, μέσα από το διαδίκτυο τα σχόλια δίνουν και παίρνουν σε μια ανέλπιδη προσπάθεια να κατανοήσουμε τη νόσο και να πάρουμε θέση απέναντι στην ιδία την νόσο και όχι στον ίδιο τον ασθενή. Κάποιοι μπορεί να πουν «μα πως είναι δυνατόν να έχουμε τις ίδιες αντιδράσεις με την οικογένεια, αφού δεν γνωρίζουμε προσωπικά το άτομο που νοσεί»; Σωστά, έχετε όμως σκεφτεί ότι η αρρώστια έτσι όπως εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια στη Νάνα, δεν είναι παρά μια πρό(σ)κληση να πάρουμε μια θέση ως κοινωνία απέναντι σε ένα πρόβλημα που μαστίζει νεαρά και μη άτομα; Μήπως έχει έρθει η ώρα να σταματήσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε και να δούμε κατάματα την αλήθεια και να αναρωτηθούμε γιατί κάποιος μπαίνει στην διατροφική διαταραχή και γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγει, ιδίως όταν είναι πολλά χρόνια στην νόσο και πως οι δίκες μας οι αντιδράσεις συντελούν στην συντήρηση της νόσου; newsit ΚΑΝΤΕ LIKE ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕ... ΣΗΜΕΡΑ ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ... ΑΥΡΙΟ
